27
Νοέ.
10

Πολυτονικὸ

Πολλοὶ φίλοι μὲ κοροϊδεύουν γιατὶ προσπαθῶ νὰ γράψω στὸ πολυτονικὸ. Εἶναι λὲν γεροντοκορίστικο. Ἄλλοι δὲν μὲ πιστεύουν ὅτι μαθαίνω καὶ ἀπλὰ νομίζουν ὅτι τοὺς κοροϊδεύω καὶ ὅτι ἄπλα ἐγκατέστησα τὸν πολυτονιστὴ στὸν ὐπολογιστὴ μου. Ἄλλα οὔτε αὐτὸ ἰσχύει, κὶ ἐπιπλέον στὰ μάκιντος δὲν νομίζω νὰ ὑπάρχει σπασμένος ὁ πολυτονιστὴς -ὅχι ὅτι ἔχω ψάξει δηλαδὴ, ἀλλὰ ἔτσι φαντάζομαι.

Ἐγῶ πάλι ἔχω ἄλλη ἄποψη. Μετὰ ἀπὸ πολλὴ σκέψη καὶ παλινδρόμηση κατέληξα νὰ θεωρῶ ὅτι ἡ κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ, δίκην εὐκολίας καὶ ταχύτητας εἶναι μιὰ πράξη ποὺ συμπυκνώνει μέσα της ὅλη αὐτὴ τὴ λογικὴ ποὺ θὰ τὴν λέγαμε μοντερνίστικη, ἐκσυγχρονιστικὴ λογικὴ τοῦ κεφαλαίου. Προσέξτε τὰ ἐπιχειρήματα: Εὐκολία καὶ ταχύτητα. Εἶναι τὸ Α καὶ τὸ Ω τοῦ ἠλεκτρονικοῦ καπιταλισμοῦ τὸν ὁποῖον βιώνουμε.

Οἰ συνθήκες αὐτοῦ τοῦ καπιταλισμοῦ ἐξορίζουν μιὰ μέριμνα γιὰ τὴ φόρμα τῆς γραφῆς, καὶ γιὰ μιὰ στίξη ποὺ νὰ καταγράφει καλύτερα τὴν προφορικὴ συνθήκη μιὰς γλώσσας. Κὶ ὕστερα βέβαια εἶναι καὶ μιὰ ἱστορικὴ προοπτικὴ ποὺ συνδέεται μὲ τὸ πολυτονικὸ, ποὺ τὸ κεφάλαιο τὴ σιχαίνεται. Γιὰ ὅλους αὐτοῦς τοὺς λόγους, νομίζω ὅτι τὸ πολυτονικὸ ἔγινε ξαφνικὰ ντεμοντὲ σὲ μιὰ Ἑλλάδα ποὺ εἴχε μόλις ἀποκαταστήσει τῖς πληγὲς της, καὶ ἐπιθυμούσε ἐπιτέλους νὰ ζήσει τὰ θαυμαστὰ προϊόντα τῆς καπιταλιστικῆς Δύσης.

Τώρα, ἄν ἡ συζήτηση πάει στὴν ἀριστερὰ καὶ τὴν τοποθέτηση ποὺ κυριάρχησε στοὺς κόλπους της σχετικὰ μ᾽ αὐτὸ τὸ ζήτημα, νομίζω ὅτι αὐτὴ τσίμπησε στὸ δόλωμα τοῦ κεφαλαίου, καὶ μεταβλήθηκε στὸν καλύτερο ἐκφραστὴ του, γιατὶ παρασύρθηκε ἀπὸ τὰ οἰδιπόδεια συμπλέγματά τῆς, καὶ νόμιζε ὅτι θὰ μπορούσε μὲ σημαίες της τὴν εὐκολία, τὴν ταχύτητα καὶ τὸν λιγότερο δυνατὸ μόχθο νὰ τσάκιζε τὸ οἱκοδόμημα τῆς παράδοσης καὶ τῆς ἐθνικῆς γραμματείας… Εἶναι δηλαδὴ πράξη ἐνσωμάτωσης στὴ λογικὴ τοῦ κεφαλαίου αὐτὴ ἡ θέση, καὶ θλιβεροῦ ἐπαρχιωτισμοῦ, ἀπότοκου τῆς ἀποικιοκρατίας, ποὺ θέλει νὰ ἱσοπεδώσει τὴν οἱκεία διαφορὰ προκειμένου νὰ μοιάσει στὸν κυρίαρχο.

Αὐτὲς οἱ σκέψεις μὲ ὁδήγησαν νὰ προσπαθῶ νὰ γράψω στὸ πολυτονικὸ, παρὰ τὸ κάζο καὶ τὴν κοροϊδία τῶν φίλων. Τώρα δὲν ξέρω ἀν θὰ τὰ καταφέρω, γιατὶ εἶμαι προϊὸν ἑνὸς Πασόκειου ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος, καὶ ἔχω ἐθιστεῖ στὴν ταχύτητα καὶ τὴν εὐκολία, ἀδυναμία ποὺ δημιουργεῖ πολλὰ προβλήματα στὰ πράγματα ποὺ θὰ ἤθελα νὰ κάνω. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἕνα ἄλλης τάξεως ζήτημα.

Αὐτὰ

 

Advertisement

2 Σχόλια to “Πολυτονικὸ”


  1. 27 Νοεμβρίου, 2010 στο 6:21 μμ

    αν ανατρέξεις στον δημόσιο διάλογο της εποχής της κατάργησης του πολυτονικού, θα δεις ότι οι διανοούμενοι και οι φιλόλογοι είχαν δευτερεύοντα λόγο, συγκριτικά με τους εκδότες και τους τυπογράφους… Ευκολία λέγανε, «αυτά τα κτήνη τα τετράποδα», για να θυμηθούμε και το σχόλιο του Καστοριάδη επί του θέματος…

    όσον αφορά τη στάση της αριστεράς, μια απλή ανάγνωση του Ριζοσπάστη των πρώτων χρόνων -πριν αναλάβουν οι μοσχοκουτβοσπουδαγμένοι- είναι αρκετή. Από κει και πέρα, για άλλη μια φορά, ισχύει το ρητό «άσ’τα, φασκελοκουκούλωστα!», που θα πρέπει, μάλλον, να γίνει και το επίσημο «μότο» των αριστερών…

    Άντε, και αν τα καταφέρεις, να με τσιγκλίσεις και μένα, μπα και το πάρω απόφαση!

  2. 2 dumptyhumpty
    28 Νοεμβρίου, 2010 στο 8:28 πμ

    Ἐντάξει. Λέω κυρίαρχη στάση γιατὶ ὑπήρχαν καὶ κομμάτια τῆς ἀριστερὰς ποὺ ἀντιτάχτηκαν καὶ τότε. Ἕνα μέρος τοῦ παλιοῦ ΚΚΕ ἐσωτερικοῦ, ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης καὶ ἄλλοι διανοούμενοι.

    Δὲν εἶναι ἀπαραίτητο, ὅμως νὰ καθόμαστε μὲ τὸ ὑποδεκάμετρο καὶ νὰ λέμε ποιοὶ κάναν τὶ τότε. Ἀπλὰ, εἶναι ἐνδιαφέρον νὰ δούμε τὸ ζήτημα τὸ πὼς ἐξελίσσεται στὴν δικὴ μας τὴ γενιὰ. Δηλαδὴ ὅτι ἀν προσπαθήσεις νὰ κάνεις κάτι τέτοιο, νὰ ἐπιστρέψεις δηλαδὴ στὸ πολυτονικὸ, μὲ μια διάθεση νὰ μάθεις καλύτερα τὴ γλώσσα, νὰ συνδεθεῖς καλύτερα μὲ τὴν ἰστορικότητα καὶ τὸ βάθος της, εἴσαι αὐτομάτως οὔφο ρὲ παιδὶ μου, ὔποπτος συντηρητισμοῦ, πὼς τὸ λένε.

    Ἐνῶ ἀς ποῦμε, εἶναι διάφοροι ποὺ κάθονται καὶ μαθαίνουν καταλάνικα, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸ κλίμα καὶ στὸ στὺλ αὐτὸ τῆς Βαρκελώνης, καὶ γενικὰ φαίνονται πολὺ κουλ. Ἐ, αὐτὴ ὴ στάση εἶναι ποὺ μοὺ τὴ δίνει καὶ νομίζω ὅτι θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσει μιὰ κουβέντα καὶ σὲ μας λίγο σὲ σχέση μὲ ἀυτὸ τὸ ζήτημα.

    Γιατὶ δεν γίνεται νὰ φωνάζουμε ἐνάντια στὴν ἀμάθεια, καὶ τὴν ἵδια στιγμὴ νὰ μην ἀναπτύσσουμε μιὰ κριτικὴ ἀπέναντι σ᾽ αὐτὴ τὴν στρεβλὴ λογικὴ, που στὶς ἄκρες της εἶναι καὶ λίγο ἡ λογικὴ τοῦ ἀποικιοκρατούμενου.

    Αὐτὰ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Νοέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Αρέσει σε %d bloggers: