Αρχείο για Σεπτεμβρίου 2010

17
Σεπτ.
10

μ.μ ή αλλέως οι Μεταμοντέρνοι Μαυρογυαλούροι της πόλης μου

Χρόνια τώρα, η πόλη ήταν αφημένη στο έλεος της υποβάθμισης και της εκποίησης. Όλες οι ζωτικές δυνάμεις της πόλης κατεδαφίστηκαν από τον οδοστρωτήρα του εύκολου πλουτισμού, και κάθε τι δημιουργικό έπαψε. Η πόλη σταμάτησε ακόμα και να παράγει –κι από φτωχομάνα έγινε φραπεδούπολη. Μια δράκα γελοίων αυτο-ανακυκλώνονταν στα αξιώματα, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι το υπαρκτό πρόβλημα του αθηνοκεντρισμού προκειμένου να δικαιολογούν την μικρότητά τους και την στοχοπροσήλωσή τους στις πάσης φύσεως τρωκτικές δραστηριότητες του πλούτου της πόλης.

Μπροστά σ’ αυτό το μεγάλο φαγοπότι, η ανοχή του λαού εξαγοράζονταν μέσω του εύκολου πλουτισμού και της ξελογιασμένης κατανάλωσης: Τόσα χρόνια, όλοι αυτοί μας τάιζαν στο στόμα για να μας κρατήσουν δεμένα τα χέρια.
Σήμερα, οι καιροί αλλάζουν. Η εποχή της παρασιτικής επιβίωσης της χώρας -να καμώνεται με δανεικά ότι είναι Δύση τελειώνει δραματικά, μ’ ένα γενικευμένο σάλπισμα εκποίησης της χώρας μας.

Σ’ αυτό το κλίμα, είναι καιρός και για τη νύφη του Βορρά να βγει στο παζάρι.

Απαραίτητη προϋπόθεση, το ρετουσάρισμα στην φυσιογνωμία, και η δημιουργία κατάλληλου κλίματος που θα διευκολύνει στην συνδιαλλαγή. Γιατί ήδη στους προθαλάμους συνωστίζονται τα επιτήδεια κοράκια, νεο-οθωμανοί και σιωνιστές επιχειρηματίες, αμερικανοί αξιωματούχοι, βρετανοί διπλωματικοί ακόλουθοι και πανεπιστημιακοί η οποίοι προβάρουν τα κοστούμια των νέων, πραγματικών αρχόντων της πόλης. Πίσω τους, ακολουθεί όλος εκείνος ο συρφετός που θ’ αναλάβει να ξεπουλήσει την Θεσσαλονίκη, αριστεροί και δεξιοί, περισπούδαστοι επιχειρηματίες των ελληνοτουρκικών επιμελητηρίων, διάφοροι σοφιστικέ πανεπιστημιακοί που το παίζουν οι ευαίσθητοι των σαλονιών, κυρίες με γούνες, κύριοι με λιμουζίνες, και κάτι μπαρόβια πλουσιόπαιδα. Όλοι αυτοί, συνθέτουν ένα νέο κοινωνικό στρώμα που κυριαρχεί μέσα στην πόλη και φιλοδοξεί να πραγματοποιήσει μια ριζική πλαστική εγχείρηση στο πρόσωπο της. Είναι ένας μεταμοντέρνος, αλλοπρόσαλος στρατός καθειρώνει νέα ήθη, που κυριαρχούν σε κάθε γωνία της παρηκμασμένης πόλης. Είναι τα ήθη υποτίμησης της ταυτότητας των κατοίκων της, και εκφράζονται μέσα από την κατεδάφιση και την υπονόμευση οτιδήποτε παραπέμπει στον πρώτερο βίο και στην ιδιοσυγκρασία του ελληνικού λαού. Είναι τα ήθη που προβάλουν ως «χρυσή εποχή της πόλης» την Οθωμανική, πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη των αρχών του περασμένου αιώνα, ήθη που μπορεί κανείς να συναντήσει παντού μέσα στην πόλη, από το Μέγαρο Μουσικής και το Πανεπιστήμιο, μέχρι τις πολυτελείς δεξιώσεις στο Μακεδονία Παλάς και τις συνελεύσεις των μοδάτων αντιεξουσιαστών της πόλης.

Σ’ αυτό το κλίμα, είναι που η πολιτική σκηνή της πόλης, αυτό το τσίρκο των ελάχιστων και των μηδενικών εμπλουτίζεται με τα νέα, πιο φιλόδοξα και λαμπερά αστέρια.

Αυτά τα συμφέροντα κι αυτές τις εξελίξεις εκφράζει η υποψηφιότητα Μπουτάρη, όσο κι αν προσπαθεί να κρυφθεί πίσω από το προσωπείο της ανανέωσης. Γι’ αυτό και δεν έχει πάψει στιγμή να δηλώνει πώς δεν τον ενοχλεί το μνημόνιο, πώς είναι φίλος με τους Τούρκους επιχειρηματίες, πώς θέλει να ανακαινίσει το οθωμανικό και τον εβραϊκό χαρακτήρα της πόλης. Γι’ αυτό τον στηρίζουν από κοινού, οι κατεδαφιστές της χώρας, η δοτή κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου, αλλά και η Ντόρα Μπακογιάννη μαζί με το υπό σύσταση κομματίδιό της.

Τα ίδια συμφέροντα εκφράζει και ο κύριος Ευθυμιάδης, που δεν κρύβει τις φιλίες του με τον Νίκολας Μπέρνς και τον Νίμιτς, και προωθεί ανοιχτά την υποψηφιότητά του ως τη σκληρή φωνή των νεοφιλελεύθερων επιχειρηματιών μέσα στην πόλη.

Αυτοί καλούνται σήμερα να πραγματοποιήσουν την αλλαγή του κλίματος στην πόλη, και να ξεκινήσουν τις διαδικασίες της μετάβασης από τον Καρνάβαλο και τον Κλεπταποδόχο, την υποβάθμιση και την μιζέρια, σε μια φτιασιδωμένη, αγνώριστη, ξεπουλημένη μητρόπολη όπου κουμάντο πάνω από τα κεφάλια των υπηκόων θα κάνουν οι άρχοντες και τα αφεντικά της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

Advertisements
12
Σεπτ.
10

Ο τρόπος του μπαμπού

Ψε στην πορεία, ήταν κάτι παιδιά κάπου περιφρούρηση, και κρατούσανε μακριά κοντάρια μπαμπού με μαυροκόκκινες σημαίες.

Τα είδα και θυμήθηκα όλη την ιστορία με το μπαμπού, ότι συμβολίζει την τεράστια αντιστασιακή παράδοση του κινεζικού λαού: Ένα φυτό που λυγίζει, και δεν σπάει, ένας λαός που δεν γονατίζει ποτέ. Είναι πολύ όμορφη αυτή η παρομοίωση. Κρύβει αυτή τη γλυκειά, βαθύτατη και ταυτόχρονα λιτή σοφία που αποπνέει η κινεζική ματιά στον κόσμο και την ιστορία.

Υποδεικνύει επίσης έναν τρόπο να μιλήσεις για την εξέγερση, δίχως κενά συνθήματα κι τρύπιες σημαίες. Αν κάτι έλειπε εχθές, ήταν αυτός ο τρόπος, κι έτσι ο δρόμος λύγιζε στο πέρασμα των πανώ με τις διαψευσμένες αυταπάτες.

Καλημέρα σας…

Μόνος στέκομαι

Στην πιο μοναχική λοφοκορφή,
Γη των σύννεφων από κάτω μου
Και γη των σύννεφων γύρω μου.
Απαλά φυσάει ο άνεμος,
Απαλά πέφτει η βροχή,
Η χαρά σαν ομίχλη μεγαλώνει
Και διώχνει τις σκέψεις για το σπίτι μου.
Εκεί κανένας δεν θα με τιμήσει
Πεσμένον από τις τιμές.
Μαζεύω τους καπουτσίνους
Στην πλαγιά των λόφων,
Φυσημένος στη μέση του χάους
Της κοτρόνας και του αγριόχορτου.
Μισώντας τον τύραννο
Που μ’ έκανε απόβλητον

Απόσπασμα από ποίημα του Τσου Γιουάν (340-278 π.X). Μετάφραση: Σωκράτης Σκαρτσής


04
Σεπτ.
10

Μια πολιτική του βίου

Δεν θα πρέπει να συλλογιζόμαστε τη σημερινή μας φτώχεια, μόνο με τους όρους των ληξιπρόθεσμων ενυπόθηκων δανείων, τις φουσκωμένες κάρτες, τα χρέη. Θα πρέπει να ξέρουμε ότι είναι ταυτόχρονα και αποσύνθεση του πολιτιστικού και κοινωνικού κεφαλαίου που διέθετε αυτός ο τόπος και που μπορούσε να παίξει ρόλο αντιστηρίγματος, τώρα που τ’ όραμα να τα πιάσουμε και να γίνουμε Κανονικοί Καταναλωτές του Δυτικού Καπιταλισμού τα ‘χει φτύσει κανονικότατα. Που ‘ναι κείνη η αυθεντική λαϊκότητα, η αντιστασιακή βιοπολιτική της λιτότητας που παρήγε ό,τι μας έχει μείνει να υπερηφανευόμαστε από την πορεία μας στο μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα; Πνιγήκαμε 20 χρόνια μέσα στα μπιφτέκια, τα αυτοκίνητα και τα σκατά, για να χάσουμε ό,τι θα μπορούσε άμεσα να «δώσει ρεύμα» σ’ αυτόν τον βούρκο –ν’ αναστηθούμε.

Γι’ αυτό και η σημαντικότερη πολιτική παρέμβαση που είναι να γίνει σήμερα είναι, όχι να συνεχίσουμε να κουνάμε τις τρύπιες σημαίες, και να ανακυκλώνουμε τα φθαρμένα συνθήματα που μας καλούν οι λογιών-λογιών έμποροι της συλλογικής μας σωτηρίας, και οι ευαγγελιστές ενός παραδείσου που ήρθε, πέρασε, και κατέρρευσε μέσα στην ίδια του την διάψευση.

Είναι να προχωρήσουμε θαλλερά προς την επεξεργασία μιας καινούριας πολιτικής του βίου, μιας παρέμβασης στον τρόπο που ζούμε και συσχετιζόμαστε με τον άλλο, για να ανατρέψουμε τη βάση του παρασιτισμού που μας κατατρώγει τα σωθικά: Συνεργατικότητα, Κοινοτισμός, Αδελφοσύνη, Άρνηση του εμπορεύματος και του ωφελιμισμού. Αυτά είναι τα υλικά για αυτήν την πολιτική, κι όσοι τα θωρούν σαν κούφιες κενές λέξεις, ας ψάξουν καλύτερα στην αντιστασιακή κοσμοαντίληψη, της πρακτικές, και την πνευματική φυσιογνωμία του ελληνικού βίου, γιατί υπάρχουν εκεί μέσα, πλανιούνται δίπλα μας και μέσα μας.

Προϋπόθεση για μια πολιτική ανατροπή, για την άρση του αδιεξόδου που έχουμε βυθιστεί, είναι να συντελεστεί μια πολιτιστική επανάσταση προς αυτή την κατεύθυνση. Εξάλλου, δεν υπάρχει κι άλλη. Έξω από αυτή, είναι τα μπαρ, η αφασία, η ακινησία και η κατάθλιψη…




Σεπτεμβρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930